میراثآریا: پوتینهای واکسزده، یونیفرم اتوکشیده، کلاه نقابدار و چهرهای مصمم با نگاهی نافذ؛ این تصویر آشنای امیر سرلشکر عبدالرحیم موسوی در میدان سان و بازدید از یگانهاست؛ فرماندهی که صلابت نظامی را با روحیهای مردمی درآمیخت و از دل محلهای ساده در قم، به قله فرماندهی رسید و سرانجام در مسیر آرمانهایش به شهادت نائل آمد.
ساندیدن این فرمانده بلندپایه از نیروها، جلوهای از اقتدار و نظم ارتش را به نمایش میگذارد. در تمام طول بازدید، دست راستش به نشانه احترام نظامی کنار شقیقه قرار دارد، گامهایش استوار است و با نگاهی نافذ اما مهربان، نیروها را از نظر میگذراند تا شکوه ارتش را بار دیگر به تصویر بکشد.
بر سینه و بازوی یونیفرمش، نشانها و آرمهای متعددی نصب شده است، اما برای این فرمانده، فراتر از نشانها، آرمانها اهمیت دارد؛ آرمانی که در پاسخ به پرسشی در یک برنامه تلویزیونی، صریح از آن یاد میکند و آن را بزرگترین آرزوی خود میداند.
چهارمردان قم
امیر سرلشکر عبدالرحیم موسوی، متولد سال ۱۳۳۹ در محله چهارمردان قم، از همان سالهای کودکی با کار و تلاش عجین شد. او در منطقه سیدان (سیدون) قم رشد یافت و از ششسالگی در کارگاه ریسندگی پدرش مشغول به کار شد.
در سالهای نوجوانی و جوانی، مشاغل مختلفی را تجربه کرد و حتی موفق به اخذ مدرک داوری و مربیگری فوتبال شد، اما سرنوشت، مسیر دیگری را برای او رقم زد. سال ۱۳۵۸، تنها یک سال پس از پیروزی انقلاب اسلامی، وارد ارتش شد و در رسته توپخانه خدمت خود را آغاز کرد.
حضور در کردستان و سپس خوزستان، آغاز مسیری بود که او را در متن دفاع مقدس قرار داد. وی با ۹۶ ماه حضور در جبهه، در عملیاتهایی همچون والفجر ۴، والفجر ۹، بیتالمقدس ۵، قادر و نصر نقشآفرینی کرد.
او تمامی مدارج نظامی را از ستوان دومی تا سرلشکری طی کرد و پس از شهادت، به درجه سپهبدی ارتقا یافت.
حماسهآفرینی از جبهه تا میدان خدمت
سرلشکر موسوی در سال ۱۳۷۶ دوره دافوس را پشت سر گذاشت و با ورود به ردههای عالی فرماندهی، همانند دوران دفاع مقدس، حضوری مؤثر و درخشان داشت. از جانشینی فرمانده کل ارتش تا فرماندهی دانشگاه امام علی(ع)، مسئولیتهایی بود که در همه آنها با رویکردی جهادی ایفای نقش کرد.
باور عمیق او به اصل «ارتش فدای ملت» در بزنگاههای مختلف جلوهگر شد؛ از جمله در جریان سیل کرمانشاه که شخصاً در میدان حضور یافت و همچون روزهای جنگ، در کنار مردم ایستاد.
بر اساس اسناد منتشرشده، وی در سال ۱۳۶۷، در حالی که با درجه ستوان یکمی خدمت میکرد، طی نامهای به فرمانده خود برای حضور در عملیات احتمالی علیه آمریکا اعلام آمادگی کرده بود؛ نشانهای از روحیه پیشرو و روح جهادی او.
در آرزوی شهادت
شهادت، آرزویی بود که از آغاز خدمت نظامی تا پایان عمر، همواره در دل او زنده بود. این آرزو را در قنوت نمازهایش از خدا طلب میکرد و در میدانهای نبرد، از کردستان تا خوزستان، در پی آن بود.
سرانجام این آرزوی دیرینه، در ۹ اسفند در تهران محقق شد و او به کاروان شهدا پیوست.
پیکر سپهبد شهید عبدالرحیم موسوی با شکوهی کمنظیر در قم تشییع و در جوار حرم حضرت معصومه(س) به خاک سپرده شد؛ اما مسیر و مکتب او، بهمثابه الگویی ماندگار، همچنان در بدنه ارتش و میان نسلهای آینده تداوم خواهد داشت.
انتهای پیام/
نظر شما